عاشقانه

امشب میان اشکم تصویری از تو دیدم در این سکوت وحشت نام تو را شنیدم امشب که دل گرفته در این شب سیاهم امید بر تودارم باشد همین گناهم امشب که اشک حسرت جاری شد از نگاهم باری نظر روا کن بر این شبانه آهم امشب که بار دیگر یادت به باددادم چون شعله ای خموش و خاکستری به بادم امشب به یاد رویت لختی به خواب رفتم با دیدن خیالت مینای غم شکستم امشب میان اشکم آسوده جان سپردم از این جهان خاکی باری ز غم نبردم ____________________________ دوست ندارم بگویم دوستت دارم دوست دارم احساس کنی دوستت دارم ____________________________ وقتی من مردم مرا در تابوتی بگذارید که سیاه تر ازآن نباشد شاخه گلی سرخ روی قبرم بگذارید که همیشه بوی مادرم را دهد و قالب یخی در کنارم بگذارید که همیشه برایم گریه کند.

مي توان در رويا ، با ياد تو بود با نگاهي ساده و غمگين و سرد در ياد تو بود مي توان با چشمان بسته خود زندگي را در گذشته ها ديد بس مي توان در رويا، مثل يك پروانه بود پر كشيد، رفت ... می توان گل را در دستان گرفت و بوسه زد مي توان در چشم شب در دل سياهي و رويا و درد باز با ياد تو بود مي توان به ياد تو بود گريه كرد مي توان غمگيني را فرياد كرد مي توان دل تنگي را رسوا كرد مي توان دستان پر دردت را در قلب خويش آسان گرفت مي توان ياد تو رو در قلب خويش چون موج سهمگین، به دريا سپرد مي توان عكس تو را با نگاهي، بوسه زد مي توان راحت نشست و گريه كرد...

گاهی هیچ چیز نمی تواند قدری از دلتنگی ات بکاهد و... فقط خودت می دانی که چه سازی برای تنهایی ات بنوازی و چگونه بر مشکلات خویش فائق آیی ... گاهی فقط قطره ای اشک می تواند گره کور دلتنگی ات را بگشاید ... دل من... آرام باش .. آرام باش .. تو خدا را داری .. آن حقیقت آن یگانه .. آن هوادار شبانه .. آرام باش .. آرام باش .. تو خدا را داری .. آن معبود .. آن پاکی ... آن همه خوبی و احساس .. تو بهار را داری .. پس نگو تنهایم ... پس نگو بی یار و بی یاورم .. تو خدا را داری .. یعنی عشق .. معبود .. سنگ صبور دل من .. دل تو .. خموش .. ما خدا را داریم ....

گاه آرزو میکنم

                   که می توانستی چند صباحی چون من باش

بیندیشی 

آن چیز که من می اندیشم

          ببینی

                    آن چه من می

                                       احساس کنی

                                                          آن گونه که من احساس میکنم

  دریابی

                 آشفتگی        

                                ترس

                                          تحسین

                                                        و دوستی را

                                                                        که نسبت به تو احساس میکنم

                                       همه را یکباره و با هم

        اگر می توانستی ببینی

                                            که دنیای من

                                                                   چگونه سرشار از مسئولیت هاست

                       و عجیب آن که

                                            هر لحظه به تو می اندیشم

      می دیدی که

                 چه شادی را به من ارزانی داشته ای

                                                                   می دیدی که

                                                                                تا کجا شادمانم که می توانم

             بخندم

                        سرخوش باشم

                                                 و آزاد چون کودکان

                                                                             این همه را از تو دارم...

 دل به چشمای تو بستم

               تو شدی همه وجودم

                          عشق تو باور من شد

                                        با تموم تار و پودم

 

شستم ولی..................

گفتی:جور دیگر باید دید............................................

دیدم ولی.....................

گفتی زیر باران باید رفت.........................................

رفتم ولی...................

او نه چشم های خیس و شسته ام را............نه نگاه دیگرم را...........هیچ کدام را ندید..............

فقط در زیر باران با طعنه ای خندید و گفت:"دیوانه ی باران ندیده"

 

به هر کس دل سپردم بی وفا شد

چو پابندش شدم از من جدا شد

نمی دانم که اول بی وفا بود

و یا نازش کشیدم بی وفا شد. . .

---

عشق فاصله بین بودن و نیستی است

---

خسته ام از زندگی با غصه های بی شمار

---

آخر قصه ي مارا همان اول لو دادند

زماني كه گفتند:

 

يكي بود  يكي نبود............

به نام عشق

باز کن پنجره را

من هنوز

به نسیم نگهت محتاجم

باز کن پنجره را

به کناری بزن آن سایه مات

که شده فاصلهی دیدارم 

یاد باد آن شبها

دختران فلکی

همه از چشمک ما خندیدند

آسمان خشم گرفت

رعدی زد

                   لرزه بر سینه ام افتاد و هنوز

                   دلم از عشق نشانی دارد 

باز کن پنجره را

بگذار      

دیده در چشم تو افتد بازم

     بگذار

        زندگی را به

نگاهت بخشم

         تا مگر آن دل سنگت بپذیرد شاید

          که من آن عاشق دیوانه غم پردازم

باز کن پنجره را...